این سکوت سرد و استخوان سوز نیمه شب،جان می دهد برای نشستن کنار شومینه

و این شعله های زبان دراز ودریده شومینه،دل دل می کند برای سوزاندن کاغذ های شعرآگین

و این کاغذ های چشم سفید که هنوز بیدارند و پایشان را گذاشته اند روی میز،تنشان می خارد برای سیاه شدن و خط خطی شدن

همه چیز مهیاست.....

فقط یک مشکل کوچک وجود دارد و آن اینکه:

 من سالهاست که دیگر شعرم نمی آید!!